2. Η Πρώτη Μέρα - 2.1 - Ένας λόφος με θέα

2.1 - Ένας λόφος με θέα

Με αποφασιστικότητα ξεκίνησε προς τη κατεύθυνση όπου θυμόταν το λόφο. Αφήνοντας πίσω του την παραλία μπήκε στο δάσος. Μια ευχάριστη  έκπληξη των περίμενε, κάτι που δεν το είχε συνειδητοποιήσει πριν. Παντού απλωνόταν ένα πολύ ευχάριστο άρωμα ή μάλλον ένα κοκτέιλ αρωμάτων από τα φυτά και τα δέντρα γύρω του. Ήταν όπως του άρεσαν τα αρώματα, απαλά και διακριτικά. Πήρε μια βαθιά ανάσα γεμάτη απόλαυση. Είχε περάσει πολύς καιρός από τότε που είχε μυρίσει κάποιο ευχάριστο άρωμα άλλο απ’ αυτό της θάλασσας. Πήρε μια ακόμα βαθιά ανάσα και μύρισε ζωή.

Η βλάστηση γύρω του ήταν πυκνή και οργιώδης, ένδειξη ότι οι βροχές πρέπει να είναι πολύ συχνές στην περιοχή και αυτό του αναπτέρωσε την αισιοδοξία για το θέμα του νερού. Ακόμα κι αν δεν έβρισκε κάποια πηγή θα μπορούσε με κάποιο τρόπο να συλλέγει το νερό της βροχής.

Γύρω του η πυκνή βλάστηση του έδωσε μια αίσθηση παραδεισένια καθώς τα χρώματα και οι μυρωδιές τα συμπλήρωναν τα τιτιβίσματα διαφόρων πουλιών ενώ από ψιλά ακουγόντουσαν οι κραυγές από θαλασσοπούλια. Συνέχισε έτσι βαδίζοντας για αρκετή ώρα μέχρι που παρατήρησε ότι το έδαφος είχε γίνει ελαφρώς ανηφορικό κάτι που το ερμήνευσε ενδεικτικό ότι πήγαινε στη σωστή κατεύθυνση για το λόφο. Του πέρασε η σκέψη μήπως και υπήρχαν και φίδια ή άλλα ερπετά στο νησί και κοντοστάθηκε. Δεν το θεωρούσε πολύ πιθανό για τα φίδια αλλά τα ερπετά όπως σαύρες δεν το θεωρούσε απίθανο, και κάπου, κάποτε, είχε διαβάσει για δηλητηριώδεις σαύρες αλλά δεν μπορούσε να θυμηθεί αν αυτές αφορούσαν αυτή τη περιοχή του πλανήτη ή όχι. Μόνο για τη σαύρα γκίλα θυμόταν με σιγουριά αλλά αυτή ενδημούσε μόνο στην έρημο της Αμερικής και του Μεξικού. Ωστόσο οι σκέψεις αυτές τον οδήγησαν να ψάξει γύρω του και σύντομα βρήκε ένα μακρύ και αρκετά ίσιο κλαδί το οποίο όχι μόνο βοηθούσε στην ελαφρά ανάβαση αλλά του έδινε και μια αίσθηση σιγουριάς.

Οι σκέψεις ερχόντουσαν η μία μετά την άλλη στο μυαλό του χωρίς συγκεκριμένο ειρμό. Προσπαθούσε να καταλάβει πως είχε βρεθεί στο νησί μετά από το περίεργο εκείνο φαινόμενο- δεν του καθόταν καλά να το ονομάσει καταιγίδα – το οποίο του ήταν εντελώς ανεξήγητο. Σκέφτηκε πάλι την άλλη παρουσία στο νησί και ενστικτωδώς αντέδρασε στη σκέψη αυτή. Στάθηκε για λίγο ακίνητος αφουγκράζοντας και αναλύοντας τους ήχους γύρω του για κάποια ένδειξη κίνησης αλλά δεν διέκρινε κάτι το ύποπτο οπότε συνέχισε τη πορεία του.

Είχε βαδίσει κάτι παραπάνω από μισή ώρα όταν κατάλαβε ότι βρισκόταν πια τη κορυφή του λόφου. Από συνήθεια κοίταξε στο καρπό το να δει την ώρα αλλά το ρολόι του έλλειπε. Θυμήθηκε τότε ότι το είχε βγάλει κάποια στιγμή όταν ήταν πάνω στο σκάφος οπότε είχε χαθεί πια. Ένοιωσε μια απότομη και βαθιά θλίψη για την απώλεια του σκάφους, άλλωστε ήταν λίγο-πολύ η μοναδική του περιουσία, ότι είχε όλο κι όλο στο κόσμο. Για την αγορά του και την προετοιμασία για το ταξίδι είχε ξεπουλήσει όλα του τα υπάρχοντα.

Όταν κατάλαβε ότι βρισκόταν πλέον στη κορυφή του λόφου, άφησε το βλέμμα του να πέσει στο τοπίο γύρω του. Αλλά τα δέντρα που φύτρωναν παντού του περιόριζαν τη θέα οπότε επέλεξε ένα από αυτά με φαρδύ κορμό και άρχισε να σκαρφαλώνει ανάμεσα στα κλαδιά του. Τον ενοχλούσε ακόμα το τραύμα στο μηρό του και οι κινήσεις του ήταν προσεκτικές για να αποφύγει την όποια επαφή  του τραύματος με τα κλαδιά. Ανέβηκε μέχρι που τα κλαδιά ήταν πια πολύ λεπτά για να διακινδυνεύσει την αντοχή τους στο βάρος του. Αγκάλιασε τον κορμό και αγνάντεψε προσεκτικά τη θέα που του πρόσφερε. Αυτό που έβλεπε τον κατέπληξε.

Από εκεί ψιλά που βρισκόταν είχε θέα ολόκληρου του νησιού! Αυτό που αντίκρισε των γέμισε με χαρά και για δεύτερη φορά μέσα σε λίγες ώρες ένοιωσε την αισιοδοξία να τον πλημυρίζει. Η κατάσταση ήταν πολύ καλύτερα απ’ ότι φοβόταν.

            Κατ’ αρχήν επιβεβαίωσε ότι δεν βρισκόταν σε κάποια μικρή ατόλη ούτε σε κάποιο χαμηλό νησί – ήξερε ότι υπήρχαν κυριολεκτικά χιλιάδες τέτοια τα οποία σε μεγάλες καταιγίδες τα σκέπαζε η θάλασσα, προσωρινά συνήθως αλλά αρκετά για αφανίσει ότι ζωντανό υπήρχε. Διαπίστωσε επίσης ότι το σημείο όπου βρισκόταν, πάνω στο λόφο, ήταν το υψηλότερο του νησιού αν και διέκρινε ότι στην πέρα μεριά του νησιού υπήρχε κι ένας άλλος λόφος μικρότερου όμως ύψους. Σε γενικές γραμμές αυτό που διαπίστωσε ήταν ότι το νησί είχε σχήμα σαν το νούμερο «8» ή σαν δυο νησάκια που είχαν ενωθεί για να πάρουν αυτό το σχήμα. Αυθόρμητα στο νου του τα ξεχώρισε ως το μικρό και το μεγάλο νησί. Ο λόφος βρισκόταν στο κέντρο σχεδόν του μεγάλου νησιού και ο άνδρας χαμογέλασε συνειδητοποιώντας ότι η αρχική του εντύπωση για το σχήμα καβουριού με δαγκάνες όταν πρωτοείδε τη λιμνοθάλασσα μπροστά του και τους κάβους που την έφραζαν ήταν πολύ πιο επιτυχημένη απ’ ότι νόμιζε.

             Μπροστά του έβλεπε όλη τη λιμνοθάλασσα, και διέκρινε τα βράχια στις δύο άκρες της παραλίες όπου τον είχε βγάλει το κύμα. Δύο πράγματα όμως του τράβηξαν αμέσως τη προσοχή και καθήλωσαν το βλέμμα του. Το πρώτο ήταν ότι πέρα από τη λιμνοθάλασσα, στο κέντρο περίπου του μικρού νησιού, παρατήρησε μια λάμψη, μια αντανάκλαση του ήλιου και η εντύπωση που του δόθηκε ήταν αυτή της αντανάκλασης του ήλιου πάνω σε νερό! Είναι δυνατόν να είναι κάποια λιμνούλα αναρωτήθηκε? Το έβαλε σαν πρώτο του στόχο να το διερευνήσει και μάλιστα άμεσα. Η δίψα του είχε αρχίσει να τον ταλαιπωρεί σημαντικά πια. Στο νου του χάραξε τη πορεία που θα ακολουθούσε για να πάει ως εκεί.

            Το δεύτερο που του είχε τραβήξει τη προσοχή ήταν κάτι που ίσα που μπορούσε να διακρίνει ανάμεσα στα δέντρα που αγκάλιαζαν ένα μικρό κολπίσκο δίπλα από τη παραλία στην οποία είχε βγει στο νησί. Μια σειρά από βράχια την χώριζε από τη «δική του» παραλία και γι’ αυτό δεν την είχε δει το προηγούμενο απόγευμα. Αυτό που διασπούσε την φυσική αρμονία των δέντρων γύρω από τον κολπίσκο ήταν ένα ίσιο αντικείμενο που μόλις και φαινόταν πάνω από τα δέντρα. Ο άνδρας ήταν σίγουρος ότι αυτό που έβλεπε ήταν ένα κατάρτι αν και σε πολύ λοξή θέση. Αν ήταν όντως κατάρτι κάποιου σκάφους, θα μπορούσε να σχετίζεται με την παρουσία του άλλου ανθρώπου στο νησί αναρωτήθηκε. 

            Τη παρουσία του άλλου την είχε λησμονήσει για λίγο και αυθόρμητα έστριψε το κορμί του για να κοιτάξει πάλι γύρω του. Για πολλοστή φορά δεν διέκρινε κάτι το ανησυχητικό. Η θέση του πάνω στο δέντρο δεν ήταν και η πιο άνετη και η πίεση του βάρους του πάνω στο κλαρί που πατούσε είχε αρχίσει να τον ενοχλεί μέσα από τις λεπτές σόλες των παπουτσιών του.

            Προσεκτικά, κατέβηκε από το δέντρο. Σήκωσε πάλι το ραβδί που είχε αφήσει καταγής και ξεκίνησε για το σημείο που είχε δει την αντανάκλαση. Αποφάσισε να αφήσει για μετά την διερεύνηση του υποτιθέμενου καταρτιού, η ανάγκη πόσιμου νερού ήταν πιο επιτατική και η πείνα που άρχιζε να κάνει αισθητή τη παρουσία της του έφερε πάλι στο νου το αυγό που είχε «χάσει». Πρέπει να πεινούσε κι αυτός σκέφτηκε ο άνδρας δικαιολογώντας την κλοπή. Άλλωστε δεν νομίζω να υπάρχει έλλειψη αυγών στο νησί. Σήκωσε το κεφάλι του και παρακολούθησε ένα ζευγάρι ψαροπούλια μέχρι που εξαφανίστηκαν από το οπτικό του πεδίο.