Το μπουκάλι είχε ακόμη λίγο. Θα χρειαζόταν, όμως, γιατί δεν υπάρχει εναλλακτικό δοχείο για γέμισμα. Χώνομαι στα πυκνά φυλλώματα έχοντας κατά νου και για φαγητό κάθε είδους. Εκτός τα παχιά άσπρα σκουλήκια που οι ιθαγενείς του Αμαζονίου έχουν για γλυκό. Όσες πρωτεΐνες κι αν έχουν, δεν θα πάρω. Αν ήξερα να ψαρεύω, θα ένοιωθα πιο αυτάρκης σε σχέση με το φαγητό. Η αλήθεια είναι ότι πρώτη φορά με απασχολεί το θέμα.
Μέχρι τώρα το φαγητό δεν το θεωρούσα ποτέ αξία. Έμενα και ολόκληρη εβδομάδα χωρίς την ανάγκη του. Κοίταξα ψηλά με τη σκέψη στο μέλι, που με κράτησε εκείνη την εβδομάδα της υποχρεωτικής νηστείας. Οι μέλισσες έχουν περίεργες συνήθειες σ αυτά τα μέρη και προτιμούν τα ψηλά σημεία των κορμών. Στα πρώτα δέντρα δεν βλέπω καρπό και το θεωρώ άκρως ανησυχητικό. Ίσως δεν είναι η εποχή τους. Το φως λιγοστεύει όσο προχωρώ. Το ύψος των δέντρων αυξάνει και το εμποδίζει να μπαίνει στο εσωτερικό. Μανιτάρια διάφορα πέφτουν στην αντίληψη μου κολλημένα στα δέντρα, αλλά η έλλειψη διασφάλισης του βρώσιμου με αποθαρρύνει. Μια φυλή ινδιάνων στην Παταγονία κατασκευάζει ψωμί με τα μανιτάρια των δέντρων. Η συνταγή μόνο μου λείπει. Πρέπει να περπατάω πολλή ώρα, τα πόδια μου κουράστηκαν. Γελώ με την ανησυχία μου, μήπως χαθώ στο δάσος. Λες και πρίν ήμουνα σε γνωστά μέρη. Στο νου μου έρχεται ο άγνωστος ναυαγός. Συμπαθητικό πρόσωπο. Εκτεθειμένος και κουρασμένος μου προκάλεσε μια αίσθηση τρυφερότητας και η σκέψη του το βράδυ μια ιδιαίτερη αναστάτωση. Η παρουσία του κάνει την μοναξιά λιγότερο αισθητή.
Το έδαφος άρχισε να γίνεται κατηφορικό και η βλάστηση να αλλάζει ύψος. Όλο και μικρότερα δέντρα, άγνωστης ταυτότητας, με θάμνους ανάμεσα και μεγαλύτερη υγρασία, αρχίζουν να εμφανίζονται. Η ποικιλία και η εναλλαγή σε αφήνει να ελπίζεις σε κάτι καινούργιο. Ίσως κάποιο δέντρο να έχει καρπό, ή κάτι να τρώγεται. Η κλίση μικραίνει και μεγάλοι θάμνοι αντικαθιστούν τα δέντρα. Μικροί βράχοι σκορπισμένοι ανάμεσα, συγκεντρωμένοι τόπους τόπους, κατασκευάζουν μεταξύ τους χώρους κλειστούς. Μ αρέσει εδώ. Φαντάζομαι ένα σπίτι με βράχους για τοίχο και κλαδιά για σκέπαστρο. Ελπίζω, όχι για πολύ καιρό. Σπίτι. Πόσο σημαντικά γίνονται τα πράγματα, όταν τα χάνεις. Αλλάζει η αντικειμενική τους αξία; Μάλλον όχι. Απλώς αντιλαμβάνεσαι τις αξίες με διαφορετικό τρόπο. Επανέρχεσαι στις βασικές.
Αισθάνομαι σαν να ακολουθώ μονοπάτι. Λες και κάποιος περνά συχνά από εδώ. Είναι αίσθηση ή πραγματικότητα;
Και το νερό που βλέπω να εμφανίζεται μπροστά μου είναι οφθαλμαπάτη ; Οι θάμνοι παραμερίζουν, ο χώρος σκίζεται και μια μικρή μικρή λίμνη αποκαλύπτεται προκλητικά δροσερή. Δεν το σκέφτομαι καθόλου και δοκιμάζω το νερό. Δεν είναι θαλασσινό. Δεν είναι αλμυρό. Πίνεται.Γιορτή. Σήμερα είναι μέρα γιορτινή. Γεμίζω το μπουκάλι και ξαφνικά αισθάνομαι πολύ βρώμικη. Τα ρούχα φεύγουν και βυθίζομαι.
Μέχρι τώρα το φαγητό δεν το θεωρούσα ποτέ αξία. Έμενα και ολόκληρη εβδομάδα χωρίς την ανάγκη του. Κοίταξα ψηλά με τη σκέψη στο μέλι, που με κράτησε εκείνη την εβδομάδα της υποχρεωτικής νηστείας. Οι μέλισσες έχουν περίεργες συνήθειες σ αυτά τα μέρη και προτιμούν τα ψηλά σημεία των κορμών. Στα πρώτα δέντρα δεν βλέπω καρπό και το θεωρώ άκρως ανησυχητικό. Ίσως δεν είναι η εποχή τους. Το φως λιγοστεύει όσο προχωρώ. Το ύψος των δέντρων αυξάνει και το εμποδίζει να μπαίνει στο εσωτερικό. Μανιτάρια διάφορα πέφτουν στην αντίληψη μου κολλημένα στα δέντρα, αλλά η έλλειψη διασφάλισης του βρώσιμου με αποθαρρύνει. Μια φυλή ινδιάνων στην Παταγονία κατασκευάζει ψωμί με τα μανιτάρια των δέντρων. Η συνταγή μόνο μου λείπει. Πρέπει να περπατάω πολλή ώρα, τα πόδια μου κουράστηκαν. Γελώ με την ανησυχία μου, μήπως χαθώ στο δάσος. Λες και πρίν ήμουνα σε γνωστά μέρη. Στο νου μου έρχεται ο άγνωστος ναυαγός. Συμπαθητικό πρόσωπο. Εκτεθειμένος και κουρασμένος μου προκάλεσε μια αίσθηση τρυφερότητας και η σκέψη του το βράδυ μια ιδιαίτερη αναστάτωση. Η παρουσία του κάνει την μοναξιά λιγότερο αισθητή.
Το έδαφος άρχισε να γίνεται κατηφορικό και η βλάστηση να αλλάζει ύψος. Όλο και μικρότερα δέντρα, άγνωστης ταυτότητας, με θάμνους ανάμεσα και μεγαλύτερη υγρασία, αρχίζουν να εμφανίζονται. Η ποικιλία και η εναλλαγή σε αφήνει να ελπίζεις σε κάτι καινούργιο. Ίσως κάποιο δέντρο να έχει καρπό, ή κάτι να τρώγεται. Η κλίση μικραίνει και μεγάλοι θάμνοι αντικαθιστούν τα δέντρα. Μικροί βράχοι σκορπισμένοι ανάμεσα, συγκεντρωμένοι τόπους τόπους, κατασκευάζουν μεταξύ τους χώρους κλειστούς. Μ αρέσει εδώ. Φαντάζομαι ένα σπίτι με βράχους για τοίχο και κλαδιά για σκέπαστρο. Ελπίζω, όχι για πολύ καιρό. Σπίτι. Πόσο σημαντικά γίνονται τα πράγματα, όταν τα χάνεις. Αλλάζει η αντικειμενική τους αξία; Μάλλον όχι. Απλώς αντιλαμβάνεσαι τις αξίες με διαφορετικό τρόπο. Επανέρχεσαι στις βασικές.
Αισθάνομαι σαν να ακολουθώ μονοπάτι. Λες και κάποιος περνά συχνά από εδώ. Είναι αίσθηση ή πραγματικότητα;
Και το νερό που βλέπω να εμφανίζεται μπροστά μου είναι οφθαλμαπάτη ; Οι θάμνοι παραμερίζουν, ο χώρος σκίζεται και μια μικρή μικρή λίμνη αποκαλύπτεται προκλητικά δροσερή. Δεν το σκέφτομαι καθόλου και δοκιμάζω το νερό. Δεν είναι θαλασσινό. Δεν είναι αλμυρό. Πίνεται.Γιορτή. Σήμερα είναι μέρα γιορτινή. Γεμίζω το μπουκάλι και ξαφνικά αισθάνομαι πολύ βρώμικη. Τα ρούχα φεύγουν και βυθίζομαι.
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου