Όσο τον έβλεπα κάτι μου θύμιζε. Μια ιστορία που ζούσε μοναχή, μέχρι που αποφάσισε να αφήσει το τετράδιο που ήταν γραμμένη. Άρχισε τις βόλτες και δεν ήθελε να γυρίσει ξανά στις άσπρες σελίδες.
Μια φορά κι ένα καιρό, εμπαινε νωρίς το βράδυ στο σπίτι. Ανοιγε τα παράθυρα και περίμενε τη μέρα να φανεί.
Περίμενε ολη την ημέρα για να μπεί κι όλη τη νύχτα για να φύγει. Δεν κοιμόταν ποτέ. Μόνο άκουγε τους χαμένους ήχους να ψάχνουν τη χορδή που τους έβγαλε στη πιάτσα. Κάποιος τους είπε να βρούν πρώτα το βιολί, άλλος να ταξιδέψουν στην ηχώ κι ένας κομπάρσος τους έδειξε το ίχνος του τρελαμένου σολωμού.
Μια φορά κι ένα καιρό, εμπαινε νωρίς το βράδυ στο σπίτι. Ανοιγε τα παράθυρα και περίμενε τη μέρα να φανεί.
Περίμενε ολη την ημέρα για να μπεί κι όλη τη νύχτα για να φύγει. Δεν κοιμόταν ποτέ. Μόνο άκουγε τους χαμένους ήχους να ψάχνουν τη χορδή που τους έβγαλε στη πιάτσα. Κάποιος τους είπε να βρούν πρώτα το βιολί, άλλος να ταξιδέψουν στην ηχώ κι ένας κομπάρσος τους έδειξε το ίχνος του τρελαμένου σολωμού.
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου