2. Η Πρώτη Μέρα - 2.7 - Οι λάμψεις

2.7 - Οι λάμψεις

Χωρίς να το καταλάβουν καλά-καλά η τροπική νύχτα έπεσε απότομα και η γνώριμη εικόνα των ολοφώτεινων άστρων στον άσπιλο ουρανό τους μάγεψε όπως πάντα μαγεύει αυτούς που μπορούν να το νοιώσουν.

Τελείωσαν το δείπνο τους και ξάπλωσαν πίσω στηριζόμενοι στους αγκώνες τους κοιτώντας τη λιμνοθάλασσα. Οι αντανακλάσεις του ουρανού πάνω στα κρυστάλλινα νερά έστησαν τον χορό τους και σε λίγη ώρα φάνηκε και η σελήνη που έκανε ντροπαλά την εμφάνισή της πίσω τους.

Έμειναν αρκετή ώρα έτσι αμίλητοι, ο καθένας βυθισμένος στις σκέψεις του. Και η σκέψη του καθενός δεν αφορούσε άλλο από τον άνθρωπο που βρισκόταν πλάι του.  

2. Η Πρώτη Μέρα - 2.6 - Το πρώτο ηλιοβασίλεμα

2.6 - Το πρώτο ηλιοβασίλεμα

Μαζέψανε τα λιγοστά τους υπάρχοντα και ακολουθώντας το ρυάκι φτάσανε γρήγορα στη μεγάλη παραλία.

«Για να βρούμε κάποιο κατάλληλο μέρος για απόψε» είπε ο άντρας.

«Καλό θα ήταν να είναι κοντά στο ρυάκι» του απάντησε η γυναίκα, «για να είμαστε κοντά στο νερό».

«Έχεις δίκιο» της απάντησε, και μέσα του χάρηκε που έπαιρνε η γυναίκα την πρωτοβουλία να προτείνει κάτι που ήταν και πρακτικό αλλά και που αφορούσε και τους δύο.

2. Η Πρώτη Μέρα - 2.5 - Η γνωριμία

2.5 - Η γνωριμία

    Ο άντρας έφτασε στη πόρτα και όρμησε μέσα. Ίσα που πρόλαβε να συγκρατήσει τις ενστικτώδεις του αντιδράσεις άμυνας όταν η γυναίκα η οποία προφανώς κινούμενη προς την έξοδο έπεσε στην αγκαλιά του. Το βλέμμα του κατέγραψε με μια ματιά το εσωτερικό της καλύβας για να εντοπίσει τον κίνδυνο, αυτό που την είχε κάνει να αναφωνήσει. Αμέσως εντόπισε την πιθανότατη αιτία του φόβου της. Πάνω σε κάτι που πιθανώς εξυπηρετούσε κάποτε ως κρεβάτι είδε τα ξασπρισμένα από τον χρόνο κόκαλα ενός σκελετού. Προφανώς αυτό την είχε τρομάξει γιατί κάτι άλλο, ζωντανό ή άψυχο που να παρουσίασε απειλή δεν είδε.

Η καλύβα της συνάντησης

Χάνομαι μέσα στην ξένη γη. Αφήνω το παρόν να αφορά άλλους. Βρίσκομαι στη στιγμή και τίποτα άλλο δεν υπάρχει. Ξανά και ξανά βγαίνω και βυθίζομαι. Κάτω από το νερό τα βρύα μου γαργαλάνε τις πατούσες. Η έλλειψη άνωσης με τραβάει προς τα κάτω και για λίγο μπαίνω στο πειρασμό να αφεθώ. Να φύγω.

2. Η πρώτη μέρα - 2.4. - Η Καλύβα

2.4. - Η Καλύβα

Η γυναίκα φόρεσε κάτι που έμοιαζε με μπλουζάκι πόλο και γονάτισε να γεμίσει από τη λίμνη κάποια μπουκάλι που έβγαλε από τη τσάντα της - ο άνδρας ανασήκωσε τα φρύδια του στο θέαμα του μπουκαλιού, δεν ήταν κάτι που περίμενε να δει. Την παρατήρησε να πίνει από το μπουκάλι και μετά να το ξαναγεμίζει. Τότε μόνο στάθηκε πάλι όρθια και φόρεσε ένα τζίν παντελόνι. Έβαλε το τελευταίο ρούχο που είχε μείνει στο βράχο, ένα πουλόβερ, μέσα στη τσάντα της και το πίεσε για να χωρέσει πριν την ασφαλίσει με το λουρί της. Πέρασε τη τσάντα χιαστί στους ώμους της και πήρε στο χέρι το μπουκάλι. Έριξε μια διερευνητική ματιά γύρω της και ο άνδρας ένοιωσε μια στιγμή αγωνίας όταν κοίταξε προς το μέρος του αλλά η γυναίκα δεν φάνηκε να είδε ούτε αυτόν ούτε κάτι άλλο που να της προκαλούσε ιδιαίτερο  ενδιαφέρον. Σαν να αποφάσιζε επιτέλους την κατεύθυνση που θα ακολουθούσε, γύρισε προς τον λόφο και έκανε μερικά βήματα πριν σταματήσει, σαν να αποφάσισε εκ νέου κάτι κούνησε το κεφάλι της και αλλάζοντας ελαφρώς κατεύθυνση πήρε αυτήν που θα την πήγαινε και πάλι προς το λόφο αλλά από την πλευρά που βρισκόταν το ρυάκι.

2. Η πρώτη μέρα - 2.3. - Η Γυναίκα

2.3. - Η Γυναίκα

Έκανε ένα βήμα μπρος για να περάσει μέσα από τους θάμνους και να πλησιάσει τη λιμνούλα αλλά αυτό που ακολούθησε ήταν ακόμα πιο απρόσμενο αλλά και πιο συγκλονιστικό. Από κάπου δεξιά του και εκτός του οπτικού του πεδίου ακούστηκε ένας δυνατός παφλασμός που έκανε τις τρίχες στο σβέρκο του να σηκωθούν. Ένας παφλασμός που διέλυσε την αρμονία της στιγμής όπου οι μοναδικοί ήχοι που την συνόδευαν ήταν τα τιτιβίσματα των πουλιών και το βουητό των εντόμων. Ένας παφλασμός που δήλωνε την παρουσία κάποιας άλλης μορφής ζωής στη λιμνούλα και μάλιστα σεβαστών διαστάσεων.

2. Η πρώτη μέρα - 2.2 - Το ρυάκι

2.2 - Το ρυάκι

            Πήρε λοιπόν τον δρόμο της επιστροφής ακολουθώντας την ίδια διαδρομή που είχε ακολουθήσει για να φτάσει στη κορυφή του λόφου και μετά από λίγη ώρα βρέθηκε πάλι στη παραλία. Δίστασε για λίγο σκεπτόμενος αυτό που είχε δει σαν κατάρτι και η περιέργεια τον προκαλούσε να αλλάξει προορισμό για να το διερευνήσει. Η ανάγκη όμως για νερό υπερτέρησε και πάλι και ο άνδρας άρχισε να βαδίζει προς την αντίθετη πλευρά.

2. Η Πρώτη Μέρα - 2.1 - Ένας λόφος με θέα

2.1 - Ένας λόφος με θέα

Με αποφασιστικότητα ξεκίνησε προς τη κατεύθυνση όπου θυμόταν το λόφο. Αφήνοντας πίσω του την παραλία μπήκε στο δάσος. Μια ευχάριστη  έκπληξη των περίμενε, κάτι που δεν το είχε συνειδητοποιήσει πριν. Παντού απλωνόταν ένα πολύ ευχάριστο άρωμα ή μάλλον ένα κοκτέιλ αρωμάτων από τα φυτά και τα δέντρα γύρω του. Ήταν όπως του άρεσαν τα αρώματα, απαλά και διακριτικά. Πήρε μια βαθιά ανάσα γεμάτη απόλαυση. Είχε περάσει πολύς καιρός από τότε που είχε μυρίσει κάποιο ευχάριστο άρωμα άλλο απ’ αυτό της θάλασσας. Πήρε μια ακόμα βαθιά ανάσα και μύρ

Νερό

Το μπουκάλι είχε ακόμη λίγο. Θα χρειαζόταν, όμως, γιατί δεν υπάρχει εναλλακτικό δοχείο για γέμισμα. Χώνομαι στα πυκνά φυλλώματα έχοντας κατά νου και για φαγητό κάθε είδους. Εκτός τα παχιά άσπρα σκουλήκια που οι ιθαγενείς του Αμαζονίου έχουν για γλυκό. Όσες πρωτεΐνες κι αν έχουν, δεν θα πάρω. Αν ήξερα να ψαρεύω, θα ένοιωθα πιο αυτάρκης σε σχέση με το φαγητό. Η αλήθεια είναι ότι πρώτη φορά με απασχολεί το θέμα.

Μαθήματα επιβίωσης από αρχάριους

Ήρθε η ώρα για ένα πραγματικό ύπνο. Έχει νυχτώσει, η τηλεόραση δεν παίζει, το Internet δεν έχει σήμα, το κρεββάτι είναι άστρωτο και πρέπει να νοιαστώ για κατάλυμα. Η εσοχή που είδα πριν λίγο, φαίνεται καλή ιδέα. Με διαφύλαξε πριν λίγο από κάτι καταστροφικό, που δεν μπόρεσα να καταλάβω τι ήταν. Ο ναυαγός μου ήδη είχε πέσει, σκεπασμένος με το φύλλο που κουβαλούσα για σκιά. Είχα εκείνο το πουλόβερ και ένοιωθα προνομιούχα αν και νηστική. Θα έμπαινα κάτω από την άμμο να ζεσταθώ.

2. Η Πρώτη Μέρα

            Ξύπνησε με την ανατολή του ήλιου. Η δίψα και κατά δεύτερο η πείνα συντέλεσαν σ’ αυτό. Έκανε να ανασηκωθεί και απότομα πάγωσε. Ένα ρίγος διέτρεξε τη ραχοκοκαλιά του, σαν αυτό που ένοιωθε κάποιες φορές όταν καταλάβαινε πως κάποιος των παρατηρούσε. Γύρισε απότομα το κεφάλι του και κοίταξε γύρο του και προς τα δέντρα πίσω του χωρίς όμως να δει κάτι οπότε έστρεψε το βλέμμα του και κοίταξε τα πλατιά φύλλα που είχαν γλιστρήσει από πάνω του με το σήκωμά του. Τρία πλατιά φύλλα μπανανιάς τα οποία των είχαν σκεπάσει όσο κοιμόταν και τα οποία όχι μόνο δεν τα είχε απλώσει ό ίδιος αλλά δεν είχε δει και καμιά μπανανιά την προηγούμενη  μέρα. Πως είχαν βρεθεί εκεί? Υπήρχε κι άλλος εδώ στο νησί?

Τι στο διάολο γίνεται εδώ μουρμούρισε και σηκώθηκε όρθιος.

Διστάζοντας...

Κάτι μου έλεγε να είμαι σε επιφυλακή. Η παρουσία του με ανησυχούσε, αλλά μαζί, καθησύχαζε την μοναξιά του νησιού. Εικόνες έρχονταν σκόρπιες, χωρίς νοηματική σύνδεση, προσπαθώντας να φωτίσουν το κομμάτι του εγκεφάλου που παρέμενε σιωπηλό. Πως βρέθηκα εδώ άραγε; Είχα κάποια σχέση με αυτόν τον άνθρωπο; Τι θυμάμαι τελευταίο; Ένα κύμα αγωνίας στο στομάχι κάτι προσπαθούσε να μου θυμίσει. Αν και οι αισθήσεις κοιμούνται, τα συναισθήματα είναι σε εγρήγορση.

Ο πρώτος ήχος

Τον βλέπω να προσπαθεί να σηκωθεί. Οι γκριμάτσες του δείχνουν να δυσκολεύεται λίγο. Συγκρατιέμαι να μην εμφανιστώ. Δεν έχω σκοπό να αποκαλυφτώ πριν καταλάβω τι καπνό φουμάρει. Δεν ξέρω πως βρέθηκα εδώ, ούτε τι είναι το εδώ. Ο βράχος με κρατά κρυμμένη κι έτσι σκοπεύω να μείνω. Από μακρυά φαίνεται συμπαθητικός. Τα μαλιά ανακατεμένα όσο χρειάζεται, στα γένια έχει ήδη εγκατασταθεί μια αγριάδα και στο ύφος του κάτι που λέει ότι δεν ανησυχεί. Τινάζει τα ρούχα του, λες και θα καθαρίσουν μ αυτό. Τα στρώνει πάνω του και απλώνει την ματιά τριγύρω σαν κατακτητής. Λές και το όνειρο είναι μόνο δικό του. Που νάξερες φιλαράκι τι σε περιμένει.

1. Η άφιξη

Ι. Η Άφιξη.

Δεν ήταν σίγουρο το τι τον ξύπνησε. Το χάδι του απαλού κύματος που κάθε τόσο του έβρεχε τα πόδια ή μήπως ο πόνος από το τραύμα. Όπως και να' χε, σχεδόν αμέσως ξαναβυθίστηκε στον γλυκό ύπνο που φέρνει η εξάντληση. Δεν ήταν γι αυτόν η στιγμή να ακούσει το σιγανό τραγούδι της θάλασσας ούτε να στήσει αυτί στα κελαϊδίσματα των πουλιών. Στο θολωμένο του μυαλό του αρκούσε η συνειδητοποίηση ότι ήταν ακόμα ζωντανός.